Αγάπη και Υγεία

Δώστε χρόνια στη ζωή σας και… ζωή στα χρόνια σας!

Ο φόβος που φοβάται μην τον φοβηθείς (Εξαιρετικό)!

Ο φόβος. Συναίσθημα που βιώνεις για κάθε ενδεχόμενο κίνδυνο ή απειλή. Συναίσθημα που φυτρώνει μέσα σου από την πρώτη στιγμή που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου. Βρίσκει μια καλή θέση, γραπώνεται και φωλιάζει εκεί για πάντα. Κι όσο τον ποτίζεις, αρχίζει κι απλώνεται. Ζει μαζί σου. Από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου, τον φυτεύουν μέσα σου. Κι αυτός, ριζώνει καλά και θεριεύει όσο περνάνε τα χρόνια…

Φόβος μην πέσεις. Φόβος μη χτυπήσεις. Φόβος μην πάθεις τίποτα. Φόβος μην αρρωστήσεις. Φόβος μη πεταχτείς στο δρόμο. Φόβος μη χαθείς, μη σε αρπάξουνε, μην πάρεις καραμέλα από αγνώστους. Φόβος μη σε κλέψουνε στα ρέστα. Φόβος μην γίνεις κακός μαθητής. Φόβος μήπως δε σπουδάσεις. Φόβος μήπως κάνεις σεξ πριν την ώρα σου. Φόβος μην αφήσεις καμία έγκυο/μη μείνεις έγκυος.

Φόβος μην κολλήσεις καμιά αρρώστια. Φόβος μη μπλέξεις με κακές παρέες. Φόβος μην αρχίσεις το κάπνισμα. Φόβος μη πάρεις ναρκωτικά. Φόβος που γυρνάς αργά το βράδυ. Φόβος μην πάθεις τίποτα. Φόβος μη σε ληστέψουνε, μη σε σκοτώσουνε, μη σου ρίξουνε τίποτα στο ποτό σου και σε βιάσουνε. Φόβος όταν φεύγεις απ’ το σπίτι. Φόβος που θα είσαι μόνος. Φόβος αν θα τα καταφέρεις να καταφέρεις να ζήσεις μόνος. Φόβος μη σε μπλέξουνε στα κόμματα. Φόβος μη σε κάνουνε αναρχικό ή αριστερό. Φόβος μη μπλέξεις με χασίσια. Φόβος μη μπλέξεις πουθενά. Φόβος μήπως και δε βρεις δουλειά. Φόβος μήπως δεν παίρνεις καλά λεφτά. Φόβος μήπως δεν κάνεις ότι σου λένε και σε απολύσουνε. Φόβος ότι θα σε απολύσουνε. Φόβος ότι οι ξένοι έχουνε πάρει όλες τις δουλειές. Φόβος ότι θα σου φάνε το ψωμί. Φόβος ότι θα σου πάρουνε το σπίτι, τα λεφτά, τη δουλειά, τη γυναίκα/τον άντρα. Φόβος για τους τρομοκράτες. Φόβος ότι δε μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Φόβος για την νέα γρίπη. Φόβος για τα παιδιά σου. Φόβος για την αρρώστια. Φόβος για το θάνατο. Φόβος για την οικονομική κρίση. Φόβος ότι δε θα έχεις χρήματα να ζήσεις. Φόβος να ξοδέψεις. Φόβος να ψωνίσεις. Φόβος να βγεις από το σπίτι σου. Φόβος μη και δεν κάνεις το σωστό. Φόβος μη χάσεις τον παράδεισο. Φόβος για τα πάντα!

Έχεις εξουσία; Κάνε τους άλλους να φοβούνται και θα τους εξουσιάζεις για πάντα. Όπως εξάλλου έκαναν και σε σένα… Είσαι γονιός, σχολείο, εργοδότης, εκκλησία, κράτος; Δηλητηρίασέ την ψυχή του παιδιού, του μαθητή, του εργαζόμενου, του πιστού, του πολίτη με το φόβο και θα εξαρτηθεί απόλυτα από σένα, που θα θεωρεί σωτήρα του, με σκοπό κι αυτοί να κάνουν το ίδιο στις επόμενες γενιές και να γίνουμε έτσι όλοι μαζί ένα έθνος άβουλων, θρησκόληπτων, απροβλημάτιστων κι ανεγκέφαλων ανθρώπων. Ένα έθνος του γαρύφαλλου και της τσόντας. Χαλιναγωγήστε τους. Καθοδηγήστε τους. Κάντε τους ρομπότ. Κάντε τους πλύση εγκεφάλου ότι οι ξένοι θα τους πάρουν τις δουλειές, τα σπίτια, θα τους κλέψουν, θα τους σκοτώσουν. Σας πιστεύουν. Το προχωρούν πολλά βήματα παραπέρα. «Οι Αλβανοί θέλουνε να μας μπασταρδέψουνε τη ράτσα». Ναι, το έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αφτιά! «Οι Αλβανοί βιάζουνε Ελληνίδες». Αυτή ήταν η συνέχεια που εξηγούσε με ποιο τρόπο πραγματοποιούν οι Αλβανοί το «μπαστάρδεμα της ράτσας».

Φόβος για τα πάντα. Ζούμε σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι φοβούνται τα πάντα, επειδή έτσι έχουν μάθει. Όσο εύκολα φυτεύεται μέσα τους ο φόβος, όσο εύκολα θεριεύει, τόσο δύσκολο είναι να ξεριζωθεί. Γίνονται φοβικοί, καχύποπτοι, ανασφαλείς κι εξαρτημένοι. Βλέπουν παντού εν δυνάμει εχθρούς και κάνουν τα πάντα για να προστατέψουν το έχειν τους από αυτούς, φτάνοντας σε ακρότητες που δεν είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν. Σαν να έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, δρουν με μίσος και φανατισμό. Ουσιαστικά, αυτό είναι που φοβίζει εμένα…

Ο δικός μου φόβος: να μην είναι καθαρή η σκέψη και να μη μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό κίνδυνο από τον υποτιθέμενο. Ο δικός μου φόβος: όλοι αυτοί που προσπαθούν να με κάνουν να φοβηθώ. Ο δικός μου φόβος: να βλέπω όλο και περισσότερους φοβισμένους ανθρώπους. Ο δικός μου φόβος: οι ενδοιαστικοί σύνδεσμοι. Ο δικός μου φόβος: ο παράλογος φόβος.

Σταμάτα να φοβάσαι. Καμιά κρατική, θρησκευτική ή οποιουδήποτε άλλου είδους εξουσία, δεν ξέρει το καλύτερο για σένα περισσότερο απ’ ότι το ξέρεις εσύ! Εξάλλου, πραγματική εξουσία πάνω σου δεν έχει κανείς άνθρωπος και κανένα κράτος, παρά μονάχα εσύ! Μη φοβάσαι! Βρες τις ρίζες και ξερίζωσε το φόβο από μέσα σου. Ξύπνα το πρωί, άνοιξε το παράθυρό σου και χαμογέλασε. Δες τη ζωή με αισιοδοξία.

Διώξε επιτέλους αυτό το φόβο που σου δηλητηριάζει τη ζωή και σου τρώει την ψυχή. Και ξέρεις πώς θα νιώσεις τότε; Πραγματικά ελεύθερος!
ΠΗΓΗ

Το διαβάσαμε από το: Ο φόβος που φοβάται μην τον φοβηθείς (Εξαιρετικό) http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/01/blog-post_5434.html#ixzz3PqDpWC6J

Advertisements
Σχολιάστε »

Ο βαθύτερος φόβος της αναγνώρισης του μεγαλείου μας (Χρύσα Ευαγγέλου)


F Orizontas

Ο βαθύτερος φόβος της αναγνώρισης του μεγαλείου μας (Χρύσα Ευαγγέλου)

0
penγράφει η Χρύσα Ευαγγέλου
 
 
Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι πως είμαστε ανεπαρκείς.
Ο βαθύτερος φόβος μας είναι πως είμαστε δυνατοί
πέρα από κάθε όριο.
Αυτό που μας τρομάζει περισσότερο είναι
το φως μας και όχι το σκοτάδι μας.
Ρωτάς τον εαυτό σου: Ποιος είμαι
εγώ για να είμαι τόσο έξυπνος, τόσο όμορφος, τόσο ταλαντούχος και τόσο
συναρπαστικός;
Αλήθεια, ποιος είσαι εσύ
για να μην είσαι όλα αυτά;
Είσαι ένα παιδί του
Σύμπαντος.
Αν πιστεύεις πως
είσαι ένα ασήμαντο παιδί, δεν βοηθάς τον κόσμο.
Δεν υπάρχει τίποτα
το διαφωτιστικό στη συρρίκνωση, ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μη νιώθουν ανασφαλείς
γύρω σου.
Γεννιόμαστε για να υμνούμε
τη δόξα του σύμπαντος που υπάρχει μέσα μας. Δεν υπάρχει μόνο σε μερικούς από εμάς:
Υπάρχει σε όλους μας!
Και καθώς αφήνουμε το φως
μας να λάμψει, δίνουμε υποσυνείδητα την άδεια μας και σε άλλους ανθρώπους να κάνουν
το ίδιο.
Και καθώς ελευθερωνόμαστε
από το φόβο μας,
η παρουσία μας ελευθερώνει
αυτομάτως κι άλλους».
 
Μαριάν Γουίλιαμσον

  Ας αναλύσουμε και ας στοχαστούμε το παραπάνω κείμενο:

Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι πως είμαστε ανεπαρκείς, Ο βαθύτερος φόβος μας είναι ότι είμαστε δυνατοί πέρα από κάθε όριο…..

Και αν μπορούσαμε να  δεχτούμε αυτό, αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάτι, θα σήμαινε ότι έχουμε την ευθύνη για όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μας, θα σήμαινε ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάθε «κακό» που μας συμβαίνει και να δημιουργήσουμε το δικό μας παράδεισο στη γη. Αυτό θα σήμαινε ότι είναι γελοίο να μιζεριάζω, Αυτό θα σήμαινε ότι δεν είμαι το θύμα των καταστάσεων, Αυτό θα σήμαινε πως έχω κάνει κάτι «λάθος», Αυτό θα σήμαινε πως εγώ έχω δημιουργήσει την ζωή μου ετσι όπως είναι τώρα, Αυτό θα σήμαινε πως εγω βάζω τρικλοποδιές στον εαυτό μου, Αυτό θα σήμαινε πως εγώ σαμποτάρω την εξέλιξη μου Αυτό θα σήμαινε πως εγώ σαμποτάρω την υγεία, Αυτό θα σήμαινε πως εγώ σαμποτάρω τις σχέσεις μου, Αυτό θα σήμαινε πως εγώ δημιουργώ καταστάσεις που μου προκαλούν θυμό, πόνο, πίκρα, απόρριψη, εγκατάλειψη, Θα σήμαινε πως μου αρέσει να βιώνω θυμό, πόνο, πίκρα, απόρριψη, εγκατάλειψη κ.τ.λ.

Αυτό που μας τρομάζει περισσότερο είναι το φως μας και όχι το σκοτάδι μας. Ρωτάς τον εαυτό σου: Ποιος είμαι εγώ για να είμαι τόσο έξυπνος, τόσο όμορφος, τόσο ταλαντούχος και τόσο συναρπαστικός; Αλήθεια, ποιος είσαι εσύ για να μην είσαι όλα αυτά; Είσαι ένα παιδί του Σύμπαντος.

Έχω συνειδητοποιήσει τι ευθύνη φέρνει αυτό; Σημαίνει πως οτιδήποτε χρειάζομαι το έχω αυτήν εδώ την στιγμή, δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, δεν χρειάζεται να προσπαθήσω για τίποτα, δεν χρειάζεται να επιτύχω τίποτα. Και εδώ έρχεται η προσωπικότητα να μου πει, ότι αν δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, τότε ποιος είμαι; Μέχρι στιγμής γνωρίζω ποιος είμαι από τα επιτεύγματα μου, από τους ρόλους μου, από τις δημιουργίες μου, από τις θετικές επιβεβαιώσεις που λαμβάνω από τους άλλους όταν έχω επιτύχει κάτι. Αλλά αν δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα από όλα αυτά, τότε ποιος είμαι; Και αν δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, σημαίνει να μείνω στην σιωπή και να συνδεθώ, να θυμηθώ απλά όλα όσα Είμαι. Αλλά πως θα το κάνω αυτό; Πως θα το κάνω, αφού πάντα εκπαιδευόμουν για το αντίθετο, πώς θα το κάνω αυτό τώρα; Αν δεχθώ αυτή την εκδοχή σημαίνει ότι όλα όσα μου έμαθαν, όλα όσα δημιούργησα, και όλα αυτά πάνω στα οποία στηρίχτηκα ήταν απλά ……. Ψευδαισθήσεις. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παραδεχτώ ότι ζούσα και ζώ μέσα στις ψευδαισθήσεις. Και αυτό σημαίνει ότι είμαι έτοιμη και αποφασισμένη πια να δω και να γνωρίσω την αληθινή μου ταυτότητα. Είμαι;

Αν πιστεύεις πως είσαι ένα ασήμαντο παιδί, δεν βοηθάς τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα το διαφωτιστικό στη συρρίκνωση, ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μη νιώθουν ανασφαλείς γύρω σου.

Δεν υπάρχει καμία εξέλιξη, καμία ροή αν πιστεύεις πως είσαι ασήμαντος. Συνεχίζεις να σέρνεσαι μέσα στο βάλτο, μέσα στο βούρκο και τίποτα δεν ρέει στην ζωή σου. Επαναλαμβάνεις τα ίδια και τα ίδια, κάνεις τα ίδια λάθη, κρύβεις το πρόσωπο σου γιατί νομίζεις και καλά ότι οι άλλοι θα φοβηθούν όταν αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι  την δύναμη σου. Γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς ότι μπορείς να σώσεις αρχικά τον εαυτό σου και μετά να βοηθήσεις και τους άλλους;  Ναι το ξέρω είναι βαρύ το καθήκον. Καταλαβαίνω πως δεν το αντέχουν οι ώμοι σου, αλλά νομίζεις πως δεν το αντέχουν. Και έτσι προτιμάς να σέρνεσαι στα χαμηλά από το να «κοπιάσεις» να «ανέβεις». Όμως όλος ο κόπος που χρειάζεται να κάνεις είναι απλά να κουνηθείς από το λήθαργο της ασημαντοσύνης σου. Το αντέχεις αυτό;

Γεννιόμαστε για να υμνούμε τη δόξα του σύμπαντος που υπάρχει μέσα μας. Δεν υπάρχει μόνο σε μερικούς από εμάς: Υπάρχει σε όλους μας! Και καθώς αφήνουμε το φως μας να λάμψει, δίνουμε υποσυνείδητα την άδεια μας και σε άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Και καθώς ελευθερωνόμαστε από το φόβο μας, η παρουσία μας ελευθερώνει αυτομάτως κι άλλους».

Και έτσι είναι! Αξίζει να το τολμήσουμε και να μην το φοβηθούμε. Γιατί μόνο έτσι «κινδυνεύουμε» να ζήσουμε αληθινά. Το θέλουμε; Όμως το αξίζουμε, όμως έχουμε έρθει για να ζήσουμε, για να χαρούμε, να δημιουργήσουμε και να εκφράσουμε το μεγαλείο μας. Ας μην αφήσουμε τη ζωή να πάει χαμένη, ας μην «κάψουμε» ακόμα μια ενσάρκωση. Ας μην χάσουμε αυτή την ευκαιρία. Τώρα πέρα από κάθε άλλη φορά μπορούμε! Μπορούμε και η ώρα είναι Τώρα για να εκφράσουμε το θεό που είμαστε. Ας το κάνουμε, με φώς, αγάπη και θέληση.

Αυτές οι πληροφορίες δημιουργήθηκαν για να κυκλοφορούν και διανέμονται ελεύθερα, αρκεί να περιλαμβάνουν τις λέξεις “Copyright υλικού © Χρύσα Ευαγγέλου, για το www.enorasis.edu.gr“. 
Σχολιάστε »

Επιπτώσεις του φόβου στη ζωή μας!

Αντιμετωπίστε τον Φόβο απόρριψης

Ύστερα από επικοινωνία πολλών ετών με αναγνώστες μου που έχουν προβλήματα υγείας, δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν οικογένεια ή επιτυχημένες σχέσεις, δεν τα καταφέρνουν στην επαγγελματική τους ζωή, συνειδητοποίησα ότι ή αιτία για όλα αυτά είναι μία: ο φόβος απόρριψης που βίωσαν από τη στιγμή της σύλληψής τους έως την ηλικία των 6 ετών.

Έως την ηλικία των 6 ετών ο εγκέφαλός μας πάλλεται έως 8 (Hz) παλμούς το δευτερόλεπτο, που για έναν ενήλικο σημαίνει ότι ευρίσκεται σε επίπεδο Θ, βαθύ ύπνου, κατάσταση υποσυνείδητου. Στην κατάσταση αυτή ο εγκέφαλός μας βρίσκεται σε κατάσταση υποσυνείδητου όπου επεξεργάζεται είκοσι εκατομμύρια ψηφία το δευτερόλεπτο (όταν είμαστε ξύπνιοι, σε κατάσταση συνειδητού, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται μόνο σαράντα ψηφία το δευτερόλεπτο). Δηλαδή, αυτό που συμβαίνει έως την ηλικία των 6 ετών στη ζωή μας, λειτουργούμε στο υποσυνείδητο, γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχουμε συνείδηση για να κρίνουμε τις πληροφορίες που λαμβάνουμε αν είναι αληθινές ή όχι, αλλά και απορροφούμε πεντακόσιες χιλιάδες περισσότερες πληροφορίες από όταν είμαστε ενήλικες.

Λαμβάνουμε λοιπόν για πραγματικότητα άπειρες πληροφορίες που απορροφά το υποσυνείδητό μας. Οι πληροφορίες αυτές καθορίζουν πάντα τη ζωή μας, διότι ο εγκέφαλός μας είναι ένα κομπιούτερ που, για να ξεκινήσει, βασίζεται σε ένα λειτουργικό σύστημα, το σύστημα αυτό είναι οι πληροφορίες που έχουμε δεχτεί όταν ήμασταν μικροί.

Αφού λοιπόν έως την ηλικία των 6 ετών λειτουργούμε μόνο με το υποσυνείδητο, (χωρίς δυνατότητα κρίσης), λαμβάνουμε ως μόνιμη απόρριψη συμπεριφορές των γονιών μας που αφορούν σε μια συγκεκριμένη πράξη ή σε μια απλή κριτική. Ακόμη και σε παιδιά που πέθανε ένας από τους γονείς τους ή ταξίδευε, την απουσία αυτήν το υποσυνείδητό τους τη μετέφρασε ως μόνιμη απόρριψη.

Όταν φοβόμαστε την απόρριψη, έλκουμε πάντα ανθρώπους, γεγονότα και καταστάσεις που θα μας απορρίψουν, με αποτέλεσμα να βιώνουμε θλίψη και θυμώνουμε. Ο φόβος απόρριψης και ο θυμός που προκαλεί θέτουν σε συναγερμό τον οργανισμό μας:

  • Εκκρίνοντας κορτιζόλη και αδρεναλίνη μειώνει τον μεταβολισμό μας (πρόβλημα στον θυρεοειδή, παχυσαρκία).
  • Η έκκριση της κορτιζόλης και της αδρεναλίνης δημιουργεί αϋπνία διότι θέτει σε συναγερμό τον οργανισμό μας και δεν επιτρέπει την έκκριση της μελατονίνης που διευκολύνει τον ύπνο.
  • Επιταχύνει την αναπνοή και τον χτύπο της καρδιάς και αυξάνει την πίεση του αίματος.
  • Η έκκριση της κορτιζόλης και της αδρεναλίνης προκαλεί την έκκριση χοληστερίνης από το συκώτι και ινσουλίνης από το πάγκρεας, η οποία δημιουργεί διαβήτη.
  • Απενεργοποιεί τη διαδικασία της πέψης (πρόβλημα στο στομάχι, φούσκωμα στο έντερο).
  • Δίνει εντολή στο έντερο, όσο διαρκεί ο φόβος να πραγματοποιεί περισταλτικές κινήσεις, με αποτέλεσμα το έντερό μας να κινείται συνεχώς και να πάσχουμε από σπαστική κολίτιδα.
  • Απενεργοποιεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα, με αποτέλεσμα να αρρωσταίνουμε και να παθαίνουμε καρκίνο,
  • Ο θυμός παραπλανεί το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα αυτό να επιτίθεται στον οργανισμό μας και να δημιουργεί φλεγμονές που είναι η αιτία όλων των αυτοάνοσων νοσημάτων.
  • Μπλοκάρει τη διαδικασία εισόδου των θρεπτικών ουσιών και την απομάκρυνση των απορριμμάτων από τα κύτταρα.
  • Μπλοκάρει τη λειτουργία της νόησής μας, μπλοκάροντας την αποστολή αίματος και θρεπτικών ουσιών στον προμετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου μας.
  • Σταματά τη δημιουργία νευρωνικών κυττάρων και δικτύων, και αυτό δημιουργεί κατάθλιψη.
  • Η έκκριση κορτιζόλης σταματά την έκκριση της ορμόνης DEHA, που επιδιορθώνει όλες τις φθορές των κυττάρων μας και του οργανισμού μας.

Γράφημα που μας δείχνει την αντίδραση του σώματος μας στο φόβο, όπου μας δημιουργούνται τα παραπάνω προβλήματα:

Βλέπω, λοιπόν, τους περισσότερους ανθρώπους να ζουν μέσα στον φόβο, μέσα στη δυστυχία μέσα στην ασθένεια, που είναι το σκοτάδι από μια παρανόηση του υποσυνείδητού τους, ενώ ο φυσικός τους προορισμός είναι να ζήσουν μέσα στην υγεία, την ευτυχία, την ευημερία, που είναι το φως.

Από παρανόηση του υποσυνείδητού τους, βαθιά μέσα τους πιστεύουν ότι δεν αξίζουν και ότι θα δεχτούν απόρριψη από όλους τους ανθρώπους που θα έλθουν σε επαφή. Τότε η καρδιά τους δεν πάλλεται με αρμονία και τη δυσαρμονία αυτήν την εκπέμπει με ηλεκτρομαγνητικά κύματα στον εγκέφαλό τους, στα κύτταρά τους, σε όλους τους ανθρώπους που έρχονται σε επαφή, αλλά και στο Σύμπαν, με αποτέλεσμα να ελκύσουν πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις που θα επιβεβαιώσουν την πεποίθησή τους ότι δεν αξίζουν.
Μπορούμε να απενεργοποιήσουμε, να αλλάξουμε τα περιοριστικά μας πιστεύω, τις αρνητικές μας πεποιθήσεις:

  • εφαρμόζοντας τη μέθοδο EFT (αναλύω στο Βιβλίο: «Έτσι Γίνεται το Θαύμα»).
  • εφαρμόζοντας τη μέθοδο The Healing Code (αναλύω στο Βιβλίο: «Έτσι Γίνεται το Θαύμα»).
  • εφαρμόζοντας τη μέθοδο του Hearth Math, που επικεντρωνόμαστε στην καρδιά μας και όχι στον νου μας.
  • ξεμπλοκάροντας τους ενεργειακούς μεσημβρινούς μας.
  • Με την acupressure (πίεση, μάλαξη με τα δάκτυλα σε συγκεκριμένα ενεργειακά σημεία) μπορούμε να απενεργοποιήσουμε τα αρνητικά συναισθήματα, που έχουν συγκεντρωθεί (από τραυματικές εμπειρίες) σε συγκεκριμένα ενεργειακά σημεία.
  • Με κινησιολογία.
  • το κυριότερο, ξεμπλοκάροντας τα ενεργειακά μας κέντρα και γεμίζοντας φως, με τη βοήθεια ενεργειακού θεραπευτή.
Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ψυχές γεμάτες φως, γεμάτες αγάπη και ότι παίρνουμε άπειρη έμπνευση, δύναμη και αγάπη όταν είμαστε συνδεδεμένοι με την Πηγή μας. Η απόρριψη που βιώνουμε συνειδητά ή υποσυνείδητα μας γεμίζει φόβο, θυμό, ενοχές, σκεπάζει την ψυχή μας, μας ξεκόβει από την Πηγή μας και έτσι ξεκομμένοι είμαστε, όπως μας λέει ο Κύριος, καταδικασμένοι σαν το κλήμα από την άμπελο να ξεραθούμε ή να καούμε σωματικά και πνευματικά.
Μπορούμε εφαρμόζοντας τα παραπάνω, αλλά κυρίως ερχόμενοι σε επαφή με ενεργειακό ή πνευματικό θεραπευτή (spiritual healer), να διώξουμε τα αρνητικά συναισθήματα και προγραμματισμούς, να αλλάξουμε εντελώς τη ζωή μας να ξαναβρούμε την υγεία, την αφθονία και τη χαρά, να γεμίσουμε φως και αγάπη.
Πηγή: Αλέξης Φωτόπουλος
Σχολιάστε »

Πως να κάνεις έναν Λαό να μην αντιδρά!

Πως να κάνεις έναν Λαό να μην αντιδρά!

 

Βακόνδιος 2Tο παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός ‘κουράζονται’ τελικά από τη συνεχή υπερδιέγερση στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση.

Πολλές φορές ο σχηματισμός εικόνων στη φαντασία μας, μπορεί να κάνει πολύ πιο κατανοητό το νόημα των λέξεων. Είναι επομένως σημαντικό να αναφέρουμε ένα ιστορικό πείραμα της ψυχολογίας, το οποίο μπορεί να ‘γενικευτεί’ σχετικά με το πώς αντιδρούν οι άνθρωποι απέναντι σε εξωτερικά γεγονότα – ερεθίσματα.

Ένα πείραμα ‘σκληρό’, για όλους τους φιλόζωους, καθώς έγινε πάνω σε ζώα, συγκεκριμένα σε σκύλους, ενδεικτικό όμως αυτών που δυστυχώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι.

Το πείραμα αυτό αναφέρεται στην κατάθλιψη, η οποία μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο, από ερεθίσματα – πληροφορίες που αυτός λαμβάνει από το περιβάλλον. Τα ερεθίσματα αυτά ισοδυναμούν στο ανθρώπινο μυαλό, όσον αφορά την αντίδραση που προκαλούν, με την επίδραση των ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα στο συγκεκριμένο πείραμα.

Την κατάθλιψη αυτή την ονομάζουμε ‘εξωγενή’, καθώς δεν ‘προέρχεται’ από κάποια γενετική προδιάθεση του ανθρώπου. Προκύπτει συχνά από την παραμονή σε κατάσταση διαρκούς άγχους, όπως αυτό της επιβίωσης. Το πείραμα αυτό δείχνει ότι αν ‘ελέγχουμε’ το περιβάλλον και επομένως, το τι αντιλαμβάνεται ένα ον για το περιβάλλον του, μπορεί να προκληθεί ‘τεχνητά’ κατάθλιψη, με τα συμπτώματα που τη συνοδεύουν, όπως απάθεια, παθητικότητα, απόσυρση από το ενδιαφέρον για τη ζωή κλπ.

Στο παρακάτω πείραμα, τα ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα, και το γεγονός ότι ήταν επώδυνα και ‘απρόσμενα’ στο πότε θα ξανασυμβούν, δημιούργησαν στα δύστυχα ζώα, μία παρατεταμένη κατάσταση άγχους και υπερδιέγερσης του οργανισμού, ως άμυνα αντίδρασης.

Η αναλογία με το άγχος ενός ανθρώπου για το αν, το πώς και το πού θα βρει τα χρήματα για να επιβιώσει, είναι εμφανής.

Αυτό το παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός ‘κουράζονται’ τελικά από τη συνεχή υπερδιέγερση (απλουστευμένα υπερένταση) στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό οποιουδήποτε όντος, δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση (τα ζώα ήταν παγιδευμένα σε κλουβιά).

Το ερώτημα που θα απαντηθεί μετά από την αναφορά του πειράματος, είναι αν το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να ‘πειστεί’ ότι βρίσκεται σε ένα ‘νοητό κλουβί’ από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή. Και αν μπορεί να ‘εμποδιστεί’ από το να αντιληφθεί τη διαφυγή από το ‘νοητό κλουβί’.

Συγκεκριμένα, σκύλοι τοποθετήθηκαν σε χωριστούς θαλάμους, στο δάπεδο των οποίων διοχετευόταν ηλεκτρικό ρεύμα, ανά κάποιο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα τα ζώα να δέχονται περιστασιακά μικρά ηλεκτροσόκ σε στιγμή που βεβαίως δεν μπορούσαν να προβλέψουν.

Στην αρχή του πειράματος τα ζώα προσπαθούσαν να αντιδράσουν, καθώς η αναμονή του επόμενου ηλεκτροσόκ δημιουργούσε άγχος και κατέβαλαν προσπάθεια να το αποφύγουν. Μετά τα πρώτα ηλεκτροσόκ, τα ζώα συνειδητοποιούσαν πως ότι και αν έκαναν δεν μπορούσαν να αποφύγουν τα ηλεκτροσόκ με αποτέλεσμα το ‘πέρασμα’ σε μια παθητική κατάσταση απόσυρσης.

Συγκεκριμένα, ήταν πια ξαπλωμένα στο δάπεδο του θαλάμου και δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια να αποφύγουν το ηλεκτροσόκ. Παρ’ ότι ‘σκληρό’- και ως ζωόφιλοι θα χαρακτηρίζαμε άκαρδο το πείραμα αυτό- δείχνει με απτό τρόπο πως το παρατεταμένο άγχος οδηγεί βαθμιαία σε δυσθυμία ή και κατάθλιψη όταν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, νιώθουμε ότι είμαστε δηλαδή σε ένα ‘νοητό κλουβί’.

Είναι γεγονός ότι το άγχος και το ‘συστατικό’ του, ο φόβος, μπορεί να είναι πολύ πιο ισχυρό από την άμεση βία. Η άμεση βία, όπως βιώθηκε σε στρατιωτικές δικτατορίες, έχει αποδειχθεί ότι έχει το μειονέκτημα ότι η καταπίεση είναι ‘εμφανής’, ο ‘εχθρός’ επίσης, και η διαφυγή από το νοητό κλουβί, είναι ορατή.

Επομένως το ανθρώπινο μυαλό πολύ πιο εύκολα θα ανακαλύψει την ‘έξοδο’ και θα αντιδράσει απέναντι σε αυτήν, καθώς μπορεί έτσι πιο εύκολα, να μετατρέψει το άγχος σε θυμό, μια υγιή αντίδραση, ‘αντίδοτο’ στην κατάθλιψη.

Το άγχος σε μεγάλο βαθμό, εγκεφαλικά, μειώνει την ικανότητα λειτουργίας της λογικής μας σκέψης. Για τον λόγο αυτό λέμε ότι στις πανελλήνιες εξετάσεις πχ, το υπέρμετρο άγχος μπορεί να εμποδίσει ακόμη και τη μνήμη ενός μαθητή να ανακαλέσει πληροφορίες πάνω σε μαθήματα που γνωρίζει.

Εμποδίζει και τη λογική σκέψη να βρει την αιτία του άγχους επίσης.

Αυτό σημαίνει ότι αν δημιουργήσουμε φόβο, λόγω άγνοιας και μη πληροφόρησης του ανθρώπου γύρω από ένα γεγονός, για παράδειγμα ότι η ζωή του θα πάει χειρότερα αν συμβεί κάποιο γεγονός, ο άνθρωπος, ή και μια ολόκληρη κοινωνία, μπορεί να νιώσει ότι βρίσκεται σε ένα ‘νοητό κλουβί’, απ’ όπου δεν υπάρχει διέξοδος, οδηγούμενη σε μία απάθεια και παθητικότητα, τόσο ισχυρών που μπορούν να φτάνουν τη βαρύτητα της κατάθλιψης.

Τότε ακόμη και μία ομάδα, ή μία κοινωνία γίνεται πια ευάλωτη στο να ‘ακολουθήσει’ τη ‘λύση’ που της ‘υποδεικνύουν’.

Μπορούμε για να τονίσουμε την επιβάρυνση του άγχους της οικονομικής κρίσης, να το συγκρίνουμε με το άγχος της επιβίωσης που πέρασε η χώρα μας κατά την κατοχή. Το άγχος σήμερα είναι πολύ πιο μεγάλο, καθώς ο εχθρός, ο κατακτητής ήταν ‘ορατός’.

Σημαντική αντίδραση λοιπόν του σημερινού Έλληνα, ενάντια στο άγχος της επιβίωσης είναι η όσο το δυνατόν αντικειμενική ενημέρωσή του, προκειμένου να ‘επαναλειτουργήσει’ η λογική σκέψη, η οποία είχε παραλύσει από το άγχος και τον φόβο.

Ένα κριτήριο για να φιλτράρουμε την ενημέρωση, είναι αν νιώθουμε ότι μας δημιουργεί το συναίσθημα του φόβου, πχ ότι ο άνθρωπος είναι απλά έρμαιο εξωτερικών παραγόντων. Η ενημέρωση αυτή είναι καλό να αποφεύγεται και να αμφισβητείται ως αντικειμενική.

Η άγνοια είναι πάντοτε η μητέρα του φόβου. Ο φόβος μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό να ‘πιστέψει’ ότι είναι παγιδευμένο σε μία νοητή φυλακή, ανίκανο να αντιδράσει.. Η κατάσταση αυτή, μπορεί να επηρεάσει και τη σωματική υγεία του ατόμου, λόγω της μείωσης της άμυνας του οργανισμού που επιφέρει το παρατεταμένος άγχος και η κατάθλιψη.

Νικόλαος Γ. Βακόνδιος, Ψυχολόγος – Απόφοιτος Α.Π.Θ.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/02/pos-na-kaneis-enan-lao-na-min-antidra/#ixzz2tgTIx7qw

Σχολιάστε »

χόρχε μπουκάι: η διέξοδος στην κατάθλιψη!

Χόρχε Μπουκάι: Η διέξοδος στην Κατάθλιψη

 

Ένα πολύ ωραίο απόσπασμα του Χόρχε Μπουκάι από το βιβλίο “Από την Aυτοεκτίμηση στον Εγωισμό ” (εκδόσεις opera) που μιλάει για την κατάθλιψη και πως είναι δυνατόν να βρει κάποιος διέξοδο από αυτήν. Το απόσπασμα είναι σε μορφή διαλόγου.

“Υπάρχουν διέξοδοι και μάλιστα πολλές, αν και δεν είναι πάντα εύκολες ούτε άμεσες.  ”Πρέπει να βγει κανείς από εκεί που μπήκε”.”

»Πρέπει, δηλαδή, να ξαναπάρουμε τον δρόμο απ’ την αρχή και να μελετήσουμε τον μηχανισμό που οδήγησε τον άνθρωπο στην κατάθλιψη. Πρέπει να καταλάβουμε πώς πέρασε από την αναποφασιστικότητα και το άγχος, —κατάσταση προφανώς αδιέξοδη—, στην παράλυση και την αγωνία, κι έπειτα να δούμε γιατί, αντί να αντιδράσει, τρομοκρατήθηκε κι έπεσε στην κατάθλιψη. Πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να τον κάνουμε να γυρίσει πίσω, για να μπορέσει να πάρει τον δρόμο αντίστροφα και να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Αν μπορούσε κανείς να κάνει τους καταθλιπτικούς ασθενείς να επιχειρήσουν μια αναθεώρηση της ιστορίας που τους οδήγησε στην παράλυση, ορισμένοι απ’ αυτούς θα άρχιζαν να βρίσκουν τη λύση.»

«Είναι έτσι, όμως, όλα τα είδη κατάθλιψης; Επιδρούν όλα στον άνθρωπο με τον ίδιο τρόπο; Κι όσοι πάσχουν, μπορούν να βρουν την έξοδο ακολουθώντας αυτές τις συμβουλές;»

«Όχι δεν έχουν όλες οι μορφές κατάθλιψης την ίδια προέλευση. Υπάρχουν κάποιες μάλλον οργανικής παρά ψυχολογικής αιτιολογίας που λέγονται “ενδογενείς μορφές κατάθλιψης”, κι έχουν να κάνουν περισσότερο με τη βιοχημεία, με τους νευροδιαβιβαστές και με τις χημικές ουσίες και λιγότερο με την προσωπική ιστορία του ασθενούς (παρόλο που ξέρουμε ότι αυτές οι δύο πλευρές δεν

είναι ποτέ απολύτως διαχωρισμένες). Οι ασθενείς αυτού του τύπου μπορεί να χρειάζονται μια επιπλέον γνωστική ή συμπεριφορική βοήθεια, που θα δώσει στον νευρικό μεταβολισμό τους αυτό που του λείπει. Απ’ όσο γνωρίζουμε, η ενδογενής κατάθλιψη απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση από την εξωγενή. Εκτός από μια καλή διάγνωση, η πρώτη μπορεί να φτάσει να χρειάζεται για κάποιο διάστημα φαρμακευτική αγωγή. Πολλές φορές, αυτό το βοήθημα το οποίο ο ασθενής προτιμά να αποφύγει (αλλά και ορισμένοι θεραπευτές μεταξύ των οποίων κι εγώ), αποτελεί αναπόφευκτο μονόδρομο για τη θεραπεία.

»Όταν η κατάθλιψη είναι εξωγενής (απ’ έξω προς τα μέσα), οι αυξομοιώσεις του μεταβολισμού δείχνουν να κινούνται μέσα στα φυσιολογικά όρια για πολύ καιρό. Κάτι τέτοιο μας προσανατολίζει προς μια διαταραχή εστιασμένη περισσότερο στο ψυχολογικό ή το πνευματικό πεδίο. Μέσα σ’ αυτήν την ομάδα συναντώνται —πέρα από τις αμυντικές αντιδράσεις για τις οποίες μιλήσαμε ήδη—, οι “αντιδραστικές μορφές κατάθλιψης”, όπου η συναισθηματική διαταραχή έρχεται να “απαντήσει” σε αντικειμενικά οδυνηρές καταστάσεις που βιώνει ο ασθενής.»

«Μένω με την αίσθηση ότι τα όρια ανάμεσα σ’ αυτές τις έννοιες είναι κάπως δυσδιάκριτα. Είναι έτσι ή όχι;»

«Είναι, κι αυτός που δεν τα κατέχει σε βάθος μπορεί να κάνει λάθος. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, δεδομένου ότι από τη διάγνωση εξαρτάται η αγωγή, κι απ’ αυτήν το τελικό αποτέλεσμα. Μια πολύ βαθιά θλίψη που παρατείνεται επί μακρόν ή δεν την επεξεργάζεται σωστά το άτομο (όπως είναι η εξαιρετικά δραματική εμπειρία της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου), μπορεί συχνά να καταλήξει, λόγω υπερδιέγερσης, σε βαθιά κατάθλιψη.

«Μπορεί να υπάρχει πληθώρα παραδειγμάτων, όμως  προτιμώ να μην υπεισέλθω σ’ αυτά. Αρκεί να ξέρεις ότι το παρακάτω σχήμα απεικονίζει το πώς η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί σταδιακά:

phobos

«Μου μένει μια ερώτηση που μου φαίνεται και η πιο σημαντική: Αν ο φόβος ανοίγει, από τη μια, όλες αυτές τις αρρωστημένες πόρτες και μας φέρνει αντιμέτωπους με τον κίνδυνο και τον πόνο, αλλά από την άλλη αποτελεί και μια φυσιολογική αντίδραση άμυνας, τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας;»

«Αν χρησιμεύει σε κάτι το παραπάνω σχήμα, είναι ακριβώς για ν’ απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα. Μπορεί κανείς να  δει σ’ αυτό καθαρά, ότι ο φόβος είναι το άλλο άκρο της δράσης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το ακριβώς αντίθετο. Κι αυτό επιβεβαιώνεται όχι μόνο γιατί ο φόβος, όταν εμφανίζεται, δεν μας αφήνει να δράσουμε, αλλά επίσης και κυρίως, γιατί όταν ξεκινάμε μια ενέργεια, ακόμη κι αν δεν είναι η καλύτερη ούτε η πιο αποτελεσματική, ο φόβος έχει την τάση να φθίνει και να χάνεται. Θέλω να πω μ’ αυτό, πως ο φόβος νικιέται μόνο με τη δράση· δεν υπάρχει άλλος δρόμος.»

«Το θέμα είναι, λοιπόν, να διαλέξει κανείς αν θα προχωρήσει στη δράση ή θα μείνει με τον φόβο;»

«Έτσι είναι. Όταν τελικά αποφασίσουμε να δράσουμε, μπορεί και να τρομάξουμε στην ιδέα αυτού που πρόκειται να κάνουμε, ωστόσο, δεν θα φοβόμαστε πια. Είναι απολύτως αναγκαίο να πάρουμε μιαν απόφαση για να ξεφύγουμε από τον φόβο. Αν καταφέρουμε να μετατρέψουμε σε απόφαση την αναποφασιστικότητα, την παράλυση, το άγχος και την αγωνία, τότε θα ανυψωθούμε ως τη δράση, και ο φόβος θα ναυαγήσει μπροστά στη διέγερση που θα νιώσουμε τη στιγμή της υλοποίησης.»

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/03/horje-bucay-i-dieksodos-stin-katathlipsi/#ixzz2v7maMoBD

Σχολιάστε »

5 τρόποι να απαλλαγείς από τους μεγαλύτερους φόβους σου!

Σκέψου την τελευταία φορά που πραγματικά ήθελες να κάνεις κάτι, αλλά δεν το έκανες.
Τι σε σταμάτησε από το να το κάνεις; Μήπως κάτι σου άλλαξε το μυαλό; Υπήρχε μια φωνή μέσα στο κεφάλι σου; Όποιος και αν ήταν ο λόγος, ας πάρουμε λίγο χρόνο και ας αναρωτηθούμε τι μπορεί να συμβαίνει με τους φόβους μας και πως μπορούμε να τους ξεπεράσουμε έτσι ώστε να ξεκινήσουμε να επιδιώξουμε πράγματα που πάντα θέλαμε.
Read the rest of this entry »

Σχολιάστε »