Αγάπη και Υγεία

Δώστε χρόνια στη ζωή σας και… ζωή στα χρόνια σας!

Η Δύναμη της Συγχώρεσης!

Η συγχώρεση είναι δύσκολη για τους περισσότερους ανθρώπους.. Και αναμφίβολα χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρουμε να συγχωρήσουμε κάποιον που μας έχει πληγώσει ανεπανόρθωτα, αλλά και ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια για να καταφέρουμε να συγχωρήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό!!!

Εκείνος που δυσκολεύεται να αγαπήσει αληθινά τον εαυτό του, είναι αυτός που έχει κολλήσει σε αυτό τον τομέα.

Είναι πολλοί εκείνοι που κουβαλάνε μέσα τους παράπονα και μίσος για ατελείωτα χρόνια.. Και βέβαια βρίσκουν λογικό και δικαιολογημένο να νιώθουν αυτά τα συναισθήματα, μιας και οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τον πόνο και την οργή που τους προκάλεσαν. Αυτό όμως είναι και το μεγάλο λάθος, καθώς αυτή και μόνον η σκέψη, τους κρατάει μέσα στη δική τους φυλακή και ποτέ δεν θα κατορθώσουν να ευτυχήσουν αληθινά στη ζωή τους!!!

Με το να αρνούμαστε να συγχωρήσουμε, συμβαίνει κάτι τρομερό στον εαυτό μας… Η πικρία και ο φθόνος που έχουμε, συσσωρεύονται μέσα μας και γίνονται δηλητήριο που μας σκοτώνει!!!

Είναι αδύνατον να είμαστε υγιείς και ελεύθεροι όταν κρατάμε τον εαυτό μας δεμένο στο παρελθόν.. Ό, τι συμβαίνει πρέπει να ανήκει στο παρελθόν, γιατί η ζωή συνεχίζεται και εμείς έχουμε υποχρέωση να την ακολουθούμε!!

Με το να συγχωρήσεις κάποιον δεν σημαίνει ότι τον δικαιώνεις γι’ αυτό που σου έκανε!!!

Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί σύμφωνα πάντα με την κατανόηση, την επίγνωση και την γνώση που έχει.

Όσο πιο δύσκολα, βίαια (και ούτω καθ’ εξής) έχει ζήσει κάποιος άνθρωπος, άλλο τόσο και σε μεγαλύτερο βαθμό κυριαρχούν αυτά τα συναισθήματα μέσα του και ξεσπάει!!

Προφανώς μια τέτοια συμπεριφορά σε καμία περίπτωση δεν είναι δικαιολογημένη και αποδεκτή, αλλά για την δική μας πνευματική εξέλιξη, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο του και να δώσουμε άφεση αμαρτιών.

Άφησε το παρελθόν να φύγει και απελευθερώσου με την δύναμη της συγχώρεσης!!!

Μην χάνεις τον χρόνο σου για να εκδικηθείς, γιατί απλούστατα
Ό, ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΣΕΝΑ!!!

Συνήθως τα άτομα που δυσκολευόμαστε περισσότερο να συγχωρήσουμε, είναι αυτά που μας δίνουν και το μεγαλύτερο μάθημα στη ζωή!!

Χρειάζεται αγάπη για τον εαυτό μας και ανύψωση από αυτή την παλιά κατάσταση και τότε η συγχώρεση θα έρθει από μόνη της.

Όταν αρχίζουμε να συγχωρούμε αυτούς που μας πλήγωσαν θα διαπιστώσουμε με τον καιρό μια απροσδόκητη ανταπόκριση..

Η προσωπική επαφή με το πρόσωπο, ή τα πρόσωπα αυτά, δεν καθίσταται απαραίτητη για να επιτευχθεί η συγχώρεση. Η νοερή και αληθινή συγχώρεση, αυτή που βγαίνει μέσα από την καρδιά μας είναι ικανή για να φέρει την αλλαγή μέσα μας!!!

Πάνω απ’ όλα συγχωρούμε για εμάς τους ίδιους, όχι για τους άλλους.

Για να νιώσουμε τη λύτρωση και να προχωρήσουμε στη ζωή με αγάπη. Μόνο έτσι θα ευτυχήσουμε!!!

Όταν είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν και μάλιστα σε τέτοιου είδους καταστάσεις, δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ζήσει το παρόν και η ζωή χάνεται από μπροστά μας.

Ψάξτε βαθύτερα μέσα σας μήπως τελικά χρειάζεται να συγχωρήσετε πρώτα απ’ όλα τον ίδιο σας τον εαυτό και ύστερα τους άλλους.

Μην φυλακίζεστε άλλο εξ αιτίας μιας αδικίας που έγινε στο παρελθόν. Άλλωστε τι είναι προτιμότερο; Να έχετε δίκιο ή να είστε ευτυχισμένοι;;

Και κλείνω με μια φράση που τα συνοψίζει όλα και έχει ειπωθεί από τον Μαχάτμα Γκάντι:

Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.

Ανθή Χαρέα

http://www.awakengr.com

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/09/i-dynami-tiw-sigxoresis/#ixzz3mCI5qYxF

Σχολιάστε »

Επιστήμονες συμπεραίνουν..Το μυστικό της ευτυχίας..Η ευγνωμοσύνη & η εκτίμηση!

Η πλύση εγκεφάλου βρίσκεται πλέον παντού γύρω μας και μεταδίδεται εύκολα μέσω της φωτεινής οθόνης της τηλεόρασής μας. Οι εταιρείες δαπανούν τεράστια ποσά χρημάτων για να μας κάνουν να νομίζουμε ότι έχουμε ανάγκη τα προϊόντα τους και χρησιμοποιούν οποιαδήποτε μορφή Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης – από την οθόνη της τηλεόρασης μέχρι τα περιοδικά και το ραδιόφωνο – προκειμένου να μας πείσουν ότι κάτι μας λείπει. Μαθαίνουμε να νιώθουμε άδειοι και κενοί συνεχώς. Το μυαλό μας μπορεί εύκολα να παρασυρθεί υποσυνείδητα από τα παιχνίδια μάρκετινγκ και πλύσης εγκεφάλου των εταιρειών.

Κυνηγώντας τους φόβους μας κι εκμεταλλευόμενη την κενότητά μας, αυτή η σύγχρονη μηχανή μάρκετινγκ μας γεμίζει με συναισθήματα απληστίας, φθόνου και δυσαρέσκειας. Κυριολεκτικά διδασκόμαστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να κυνηγάμε περισσότερο τα υλικά αγαθά. Και δεν πειράζει αν δεν έχουμε χρήματα αυτή τη στιγμή, αφού επιλογές χρηματοδότησης είναι πάντα διαθέσιμες. Επί του παρόντος, το κόστος δεν έχει σημασία, αρκεί μόνο να πραγματοποιήσουμε τα υλιστικά όνειρά μας. Εκεί που θεωρούσαμε ότι τα έχουμε όλα, η επιθυμία για ολοένα και περισσότερα ξαναέρχεται στην επιφάνεια, διότι δεν είμαστε γεμάτοι εσωτερικά. Τελικά οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτεται ότι ο πραγματικός σκοπός είναι να υποδουλωθούμε σε έναν υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής.

Είναι πολύ σημαντικό να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας δένουν με τον υλιστικό τρόπο ζωής που διαφημίζεται σε κάθε γωνιά. Δυστυχώς έχουμε ξεχάσει να αξιολογούμε τι είναι πραγματικά πολύτιμο στη ζωή μας και να κατανοούμε από που προέρχεται η ευτυχία μας. Η ευτυχία μας έχει αντικατασταθεί από την ωραία αίσθηση που αφήνει η δαπάνη, από τη βραχύβια αίσθηση που έχουμε όταν αγοράζουμε κάτι καινούργιο.

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Μπέιλορ διερεύνησαν τη σχέση ανάμεσα στον υλισμό και την ικανοποίηση από τη ζωή και κατέληξαν σε μερικά ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Δεδομένου ότι οι προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι η απόκτηση υλικών αγαθών δεν οδηγεί στην ευτυχία παρά τη συνεχή προβολή από την ποπ κουλτούρα ενός πλούσιου τρόπου ζωής με καινούρια αυτοκίνητα, επαγγέλματα με κύρος και ακριβά αξεσουάρ.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε προκειμένου να διαπιστωθεί τι πραγματικά κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους ανεξαρτήτως από τον τρόπο ζωής ή τα χρήματα. Αποδείχτηκε ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν πολλά μπορεί να είναι ικανοποιημένοι με τη ζωή τους εφόσον διαθέτουν ένα βασικό χαρακτηριστικό – την ευγνωμοσύνη.

Η ευγνωμοσύνη μπορεί να γίνει μέρος της καθημερινής ζωής μας. Το να ευχαριστούμε τον Θεό κάθε φορά που τρώμε το μεσημεριανό μας φαγητό για τα αγαθά που μας προσφέρει αποτελεί σημαντική εξάσκηση. Η εκτίμηση τα θετικών χαρακτηριστικών των φίλων και της οικογένειας γύρω μας μας παρέχει μια καινούρια οπτική για να δούμε τα πράγματα.

Οι ερευνητές έστειλαν ένα ερωτηματολόγιο σε 246 φοιτητές για να αναλύσουν τι είναι αυτό που τους κάνει ευτυχισμένους στη ζωή τους. Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν ότι «Οι άνθρωποι που επιδιώκουν την ευτυχία μέσα από τα υλικά αγαθά συνήθως αισθάνονται χειρότερα και αυτό σχετίζεται με τις αρνητικές αξιολογήσεις όσον αφορά την ικανοποίησή τους από τη ζωή».

Σε μια εκτενέστερη ανάλυση έγραψαν τα εξής: «Δεδομένης της αρνητικής σχέσης του υλισμού με τα θετικά συναισθήματα, είναι φανερό ότι τα θετικά συναισθήματα όπως η ευγνωμοσύνη μπορεί να αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα στη σχέση ανάμεσα στον υλισμό και την ικανοποίηση από τη ζωή. Σε αντίθεση με τον υλισμό, η ευγνωμοσύνη είναι ένα θετικό συναίσθημα που εκδηλώνεται όταν κάποιος αντιλαμβάνεται ότι οι άλλοι τον έχουν ωφελήσει σκόπιμα».

Το πιο σημαντικό είναι ότι ανακάλυψαν πως η ευγνωμοσύνη δρα ρυθμιστικά στις αρνητικές συνέπειες του υλισμού. Δεν έχει σημασία πόσο πλούσιος είναι κάποιος. Η απλή επιλογή του να είναι ειλικρινά ευγνώμων του δίνει την αίσθηση της πραγματικής ικανοποίησης από τη ζωή του. Το συναίσθημα της εκτίμησης είναι ακόμα πιο αποτελεσματικό για εκείνους που επιδιώκουν υλικά αγαθά. Οι συγγραφείς συμπέραναν τα παρακάτω: «Συγκεκριμένα, τα άτομα που είναι σε θέση να εκτιμήσουν όσα έχουν, ακόμα και όταν επιδιώκουν ακόμα περισσότερα καταφέρνουν να διατηρήσουν υψηλά επίπεδα ικανοποίησης από τη ζωή τους».

Ασκώντας το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης, οι άνθρωποι αποστασιοποιούνται από τον υλισμό και την επιθυμία να κερδίσουν περισσότερα. Η ευγνωμοσύνη είναι ένα προ-κοινωνικό χαρακτηριστικό που εστιάζει στους άλλους. Αντιθέτως, ο υλισμός οδηγεί σε μια συμπεριφορά αυτο-απέχθειας και προκαλεί κατάθλιψη.

Πηγή
healing effect

Σχολιάστε »

Σήμερα μαθαίνω να δίνω καθώς λαμβάνω!

ΜΑΘΗΜΑ 158

Σήμερα μαθαίνω να δίνω καθώς λαμβάνω

1. Τι σου έχει δοθεί; Η γνώση ότι είσαι ένας νους, μέσα σε Νου και καθαρά νους, για πάντα αναμάρτητος, απόλυτα άφοβος, διότι δημιουργήθηκες από αγάπη. Ούτε έχεις αφήσει την Πηγή σου, έχοντας παραμείνει έτσι όπως δημιουργήθηκες. Αυτό σου δόθηκε ως γνώση που δεν είναι δυνατόν να χάσεις. Δόθηκε επίσης και σε κάθε ζωντανό πράγμα, διότι από αυτή την γνώση μόνο ζει.
2. Όλο αυτό το έχεις λάβει. Ο κάθε ένας που περπατά σε αυτό τον κόσμο το έχει λάβει. Δεν δίνεις εσύ αυτή την γνώση, διότι αυτό το έδωσε η δημιουργία. Όλο αυτό δεν μπορεί να διδαχθεί. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που θα μάθεις να δίνεις σήμερα; Το μάθημά μας χτες επικαλέστηκε ένα θέμα που το συναντήσαμε νωρίς στο κείμενο. Η εμπειρία δεν είναι δυνατόν να μοιραστεί με κάποιον άλλο απευθείας, με τον τρόπο που μπορεί να μοιραστεί η όραση. Η αποκάλυψη ότι ο Πατέρας και ο Υιός είναι ένα θα έρθει με τον καιρό σε κάθε νου. Όμως αυτή η ώρα καθορίζεται από τον ίδιο το νου, και δεν διδάσκεται.
3. Η ώρα έχει ήδη οριστεί. Μπορεί να φαίνεται αυθαίρετη. Και όμως, δεν υπάρχει βήμα σε όλη την διαδρομή που να είναι τυχαίο. Το κάθε βήμα έχει ήδη γίνει, παρόλο που ακόμα δεν έχει ξεκινήσει. Διότι ο χρόνος φαίνεται πως πηγαίνει προς μία κατεύθυνση. Όμως κάνουμε ένα ταξίδι που ήδη έχει τελειώσει. Ωστόσο, φαίνεται σαν να έχει ένα μέλλον άγνωστο σε μας ακόμη.
4. Ο χρόνος είναι ένα κόλπο, ένα ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα, μία τεράστια ψευδαίσθηση στην οποία φιγούρες πηγαινοέρχονται ως δια μαγείας. Και όμως, υπάρχει ένα σχέδιο πίσω από τα φαινόμενα, που δεν αλλάζει. Το σενάριο είναι γραμμένο. Είναι καθορισμένο το πότε θα έρθει η εμπειρία να δώσει τέλος στις αμφιβολίες σου. Διότι εμείς μόνο βλέπουμε το ταξίδι από το σημείο που έχει τελειώσει, κοιτάζοντας πίσω προς αυτό, και φανταζόμαστε ότι το ξανακάνουμε γι άλλη μια φορά επανεξετάζοντας ό,τι έχει περάσει.
5. Ένας δάσκαλος δεν δίνει εμπειρία, διότι δεν την έμαθε. Του αποκαλύφθηκε την καθορισμένη στιγμή. Αλλά η όραση είναι το δώρο του. Αυτό μπορεί να δοθεί κατευθείαν, γιατί η γνώση του Χριστού δεν είναι χαμένη, επειδή Αυτός έχει μια όραση που μπορεί να την δώσει στον κάθε ένα που την ζητά. Η Θέληση του Πατέρα και η δική Του είναι ενωμένες στην γνώση. Ωστόσο υπάρχει ένα όραμα το οποίο βλέπει το Άγιο Πνεύμα διότι το βλέπει και ο Νους του Χριστού.
6. Εδώ γίνεται η ένωση του κόσμου της αμφιβολίας και των σκιών με το άυλο. Εδώ βρίσκεται ένα ήσυχο μέρος μέσα στον κόσμο, που έχει καθαγιαστεί από την συγχώρεση και από την αγάπη. Εδώ συμφιλιώνονται όλες οι αντιθέσεις, διότι εδώ το ταξίδι τελειώνει. Η εμπειρία – που δεν μαθαίνεται, δεν διδάσκεται, και δεν είναι ορατή – απλά υπάρχει. Είναι πέρα από τον στόχο μας, διότι υπερβαίνει αυτό που χρειάζεται να πετύχουμε. Αυτό που μας αφορά τώρα είναι η όραση του Χριστού. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε.
7. Η όραση του Χριστού έχει έναν νόμο. Δεν βλέπει κάποιο σώμα, και να το παρερμηνεύσει ως Υιό που δημιούργησε ο Θεός. Βλέπει ένα φως πέρα από το σώμα ∙ μια ιδέα πέρα από αυτό που μπορεί να αγγιχτεί, μια αγνότητα που δεν κηλιδώνεται από σφάλματα, αξιοθρήνητα λάθη, και τρομακτικές σκέψεις ενοχής από όνειρα αμαρτίας. Δεν βλέπει διαχωρισμό. Και τους βλέπει όλους, κάθε περίσταση, όλα τα συμβάντα και όλα τα γεγονότα, χωρίς την παραμικρή εξασθένιση του φωτός που βλέπει.
8. Αυτή μπορεί να διδαχθεί ∙ και πρέπει να διδαχθεί από όλους όσους την πετυχαίνουν. Δεν απαιτεί παρά την αναγνώριση ότι ο κόσμος δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα που να μπορεί να συγκριθεί έστω και αμυδρά με αυτό σε αξία ∙ ούτε να ορίσει ένα στόχο που δεν θα εξαφανιστεί αμέσως μόλις αυτό γίνει αντιληπτό. Και αυτό δίνεις σήμερα: Μην βλέπεις κανένα σαν σώμα. Χαιρέτισέ τον ως Υιό του Θεού που είναι, αναγνωρίζοντας ότι είναι ένα μαζί σου σε αγιότητα.
9. Έτσι συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες του, διότι η όραση του Χριστού έχει αυτή την δύναμη να τις παραβλέπει όλες. Με την συγχώρεσή Του αυτές φεύγουν. Και εφόσον δεν τις βλέπει ο Ένας απλά εξαφανίζονται, διότι το όραμα της αγιότητας που βρίσκεται πέρα από αυτές έρχεται να πάρει την θέση τους. Δεν έχει σημασία τι μορφή πήραν, ή πόσο τεράστιες φάνταζαν, ούτε σε ποιον φαινόταν ότι έκαναν κακό. Δεν υφίστανται πια. Και όλες οι επιδράσεις που φάνηκαν να έχουν, φεύγουν κι αυτές μαζί τους, ακυρώνονται για να μην ισχύσουν ποτέ πια.
10. Έτσι μαθαίνεις να δίνεις καθώς λαμβάνεις. Κι έτσι η όραση του Χριστού βλέπει κι εσένα. Αυτό το μάθημα δεν είναι δύσκολο να το μάθεις, αν θυμηθείς ότι στον αδερφό σου δεν βλέπεις παρά τον εαυτό σου. Αν αυτός είναι χαμένος μέσα στην αμαρτία, τότε χαμένος πρέπει να είσαι κι εσύ ∙ αν βλέπεις το φως μέσα του, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται από εσένα τον ίδιο. Κάθε αδερφός που συναντάς σήμερα σου παρέχει άλλη μια ευκαιρία να αφήσεις την όραση του Χριστού να λάμψει πάνω σου, και να σου προσφέρει την ειρήνη του Θεού.
11. Δεν έχει σημασία πότε θα έρθει η αποκάλυψη, γιατί αυτό δεν έχει να κάνει με τον χρόνο. Όμως ο χρόνος έχει ακόμα ένα δώρο να δώσει, στο οποίο η αληθινή γνώση αντανακλάται με ένα τρόπο τόσο ακριβή που η εικόνα της μοιράζεται την αόρατη αγιότητά της ∙ η ομοιότητά της λάμπει με την αθάνατη αγάπη της. Σήμερα ασκούμαστε να βλέπουμε με τα μάτια του Χριστού. Και με τα ιερά δώρα που δίνουμε, η όραση του Χριστού βλέπει κι εμάς.

Πηγή: ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Σχολιάστε »

Μετατρέποντας τον Πόνο σε Δύναμη και Γνώση (Ο μύθος του Χείρωνα)!

Εξετάζοντας κάποιος τα αρχέτυπα ενός μύθου είναι δυνατόν να μπορέσει να ερμηνεύσει τις όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει . Η μυθολογία είναι ένα χρήσιμο εργαλείο οπου μπορεί να εφαρμόσει κανείς για να εντοπίσει γνωρίσματα και πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Στην ελληνική μυθολογία , ο Χείρων ήταν ο σοφότερος των Κενταύρων και αποτελούσε το σύμβολο του ‘Πληγωμένου Θεραπευτή’ . Ο μαθητής του, ο Αχιλλέας, κατά την διάρκεια μιας μάχης, τον χτύπησε τυχαία με ένα βέλος που ήταν εμποτισμένο στο αίμα της Λερναίας Ύδρας. Ο Χείρων όντας αθάνατος συνέχιζε να ζεί με την πληγή και τον πόνο του. Στην προσπάθεια του να βρεί την δικιά του θεραπεία , έμαθε να βοηθάει και να απαλύνει τον πόνο των άλλων .Αυτή του η ανακάλυψη, το να διδάσκει δηλαδή σε άλλους πως να θεραπεύονται, αποτέλεσε ένα μέσο ώστε να απαλύνει τον δικό του αιώνιο πόνο.

Ο καθένας απο εμάς κάποια στιγμή στη ζωή του αναπόφευκτα θα περάσει απο δοκιμασίες . Ίσως βιώσουμε φυσικό πόνο, αρρώστιες, διανοητική σύγχυση , ψυχικά τραύματα ή ακόμη ίσως έρθουμε αντιμέτωποι με την υπαρξιακή αγωνία. Όλες αυτές οι δυσκολίες ειναι ικανές να μας διδάξουν στο να συμπάσχουμε στην θλίψη και τον πόνο του συνανθρώπου μας .

Ο Κάρλ Γιούνγκ πίστευε ότι η ασθένεια της ψυχής θα μπορούσε να είναι η καλύτερη δυνατή μορφή κατάρτισης για ένα θεραπευτή . Οι πόνοι και οι δυσκολίες που κάποιος κουβαλάει αλλά εν τέλη υπερνικά είναι πηγή μεγάλης σοφίας και θεραπευτικής δύναμης.

Ο ‘Πληγωμένος Θεραπευτής’ καταλαβαίνει πως αισθάνεται ο ασθενής επειδή ο ιδιος έχει περάσει από τον ίδιο πόνο . Επιπλέον, ο θεραπευτής μέσα απο την εμπειρία του είναι ικανός να συναισθανθεί, να μπει δηλαδή στην θέση του άλλου πραγματικά κι οχι απλά να τον συμπονά. Ο θεραπευόμενος απο την άλλη το εκλαμβάνει αυτό έστω και σε υποσυνείδητο επίπεδο. Εξαιτίας αυτής της εμπειρίας ολόκληρη η ουσία της σχέσης μεταμορφώνεται. Από ‘ειδήμων’, ο θεραπευτής γίνεται συνταξιδιώτης* με τον θεραπευόμενό του,ανοίγοντας έτσι έναν πνευματικό δρόμο που τους συνδέει.

Τέλος , ο ασθενής που πάσχει και περιθάλπτεται από τον θεραπευτή του , ταυτοχρόνως συμβάλλει στην επούλωση των πληγών του θεραπευτή. Η αλληλεπίδραση αυτών μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην θεραπεία και των δύο.

Συμπερασματικά, ο μύθος του Χείρωνα μας διδάσκει οτι είμαστε ικανοί να ξεπεράσουμε τον πόνο μετατρέποντας τον σε δύναμη και γνώση. Μέσα απο μία τέτοια εμπειρία ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένας ‘Πληγωμένος Θεραπευτής’.

Ο άνθρωπος χρειάζεται δυσκολίες. Είναι απαραίτητες για την υγεία. Καρλ Γιούνγκ ( 1875-1961 , Ελβετός ψυχίατρος)

*ενας ορος που χρησιμοποιεί ο ΄Ιρβιν Γιάλομ για τους ασθενείς του.

Ιωάννινα

Άννα Δήμου, Σύμβουλος – Ψυχολόγος (www.annadimou.com)

Read more: enallaktikidrasi

Σχολιάστε »

Η συγχώρεση είναι η επιλογή του ευφυούς ανθρώπου!

Απόσπασμα από το βιβλίο της Ιουλίας Πιτσούλη “Μυστική Οδύσσσεια“, Εκδόσεις Διόπτρα

Αν και έχει επικρατήσει η αίσθηση πως η συγχώρεση είναι μια χριστιανική παραίνεση, στην πραγματικότητα είναι η πιο συμφεροντολογική επιλογή. Η σύγχρονη ψυχολογία την προτείνει ως την απόλυτη κίνηση ματ στο σκάκι των σχέσεων, αποκαλύπτοντας πως η συγχώρεση δεν παραχωρείται μόνο από τους πιο μεγαλόψυχους, αλλά και από τους πιο ευφυείς. Εκείνους που ανακαλύπτουν πως δεν πρόκειται μόνο για μια ηθική επιλογή ή ένα θρησκευτικό καθήκον, αλλά για δραστικότατο παυσίπονο και αντικαταθλιπτικό το οποίο δρα και ως καταπραϋντικό του στομάχου, αλλά και ως αντίδοτο στην αϋπνία.

Με λίγα λόγια, είναι ελευθερία. Σκεφτείτε: πόσα “κρατούμενα” έχετε για πρόσωπα που σας πλήγωσαν, σας έβλαψαν ή σας προκάλεσαν πόνο; Μήπως τα κουβαλάτε μαζί σας εδώ και χρόνια; Η άρνηση να συγχωρήσουμε κάτι που συνέβη στο παρελθόν δηλητηριάζει και το παρόν και το μέλλον μας, κυριαρχώντας έτσι σε ολόκληρη τη ζωή μας αλλά και στον θάνατο μας, όπως αποκαλύπτει η περίπτωση του Αίαντα. Η βεντέτα που η Κρητική και η Μανιάτικη παράδοση απαιτούσε αίμα για το αίμα μεταδιδόταν σαν ασθένεια από γενιά σε γενιά εξαιτίας της πεισματικής άρνησης για συγχώρεση. Ακριβώς η ίδια λογική έχει αιματοκυλήσει επανειλημμένως την ανθρωπότητα, δημιουργώντας “προαιώνιους εχθρούς”.

Εκείνοι που ισχυρίζονται πως η εκδίκηση είναι γλυκιά και είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο παραλείπουν να πουν επίσης πως μέχρι να… το φάνε πρέπει να το μεταφέρουν νύχτα-μέρα μαζί τους, μπορεί και μια ολόκληρη ζωή! Αρνούμενοι να συγχωρήσουν, στην ουσία αρνούνται να απαλλαγούν από όσα τους πονάνε. Το οδυνηρό συμβάν έγινε. Πέρασε. Τέλειωσε. Επιλέγοντας να κολλήσουμε σε αυτό, το κρατάμε συνεχώς στη μνήμη μας και έτσι είναι σαν να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Αυτοί που έχουν ορκιστεί να μην ξεχάσουν το κακό που τους έγινε και να μη συγχωρήσουν εκείνον που τους έβλαψε, στην ουσία αποφασίζουν να προσδεθούν επάνω του. Είναι σαν να έχουν ερωτευτεί τον εχθρό τους! Ο νους τους είναι συνεχώς σε αυτόν. Τη νύχτα ξαπλώνει πλάι τους και δεν τους αφήνει να κλείσουν μάτι. Τη μέρα η σκέψη του είναι συνεχώς παρούσα για να τους χαλά τη διάθεση, τη χώνεψη και τη γαλήνη. Και έτσι εκείνος που περισσότερο αντιπαθούν είναι συνεχώς κοντά τους. Σαν σιδερένια μπάλα, τον κουβαλούν μαζί τους νυχθημερόν.

Είναι αυτή η ευφυέστερη επιλογή;

Read more: enallaktikidrasi

Σχολιάστε »

Ο γλάρος Ιωνάθαν πετούσε για τη χαρά του πετάγματος!

Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον, είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Δεν είναι σαφές αν το βιβλίο αναφέρεται σε μικρούς ή μεγάλους. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι διδάσκει πολλά. Η επιμονή στο όνειρο, οδήγησε τον γλάρο Ιωνάθαν στην εσωτερική πληρότητα. Δε συμβιβάστηκε ποτέ με την ιδέα, ότι ο λόγος για να μάθει να πετά, είναι απλά για να βρίσκει φαγητό, όπως τον προέτρεπαν οι υπόλοιποι γλάροι του σμήνους.

Ο γλάρος Ιωνάθαν, πετούσε για τη χαρά του πετάγματος. Και το όνειρό του, δεν είχε όριο. Δεν το μετρούσε με τη ζυγαριά. Απλά το ένιωθε. Και η ανώτερη δύναμη που τον καθοδηγούσε, ποτέ δεν τον άφησε να χάσει την επαφή με το βαθύτερό του είναι. Ακόμη κι όταν λόγω της επιμονής του, έγινε απόβλητος από το υπόλοιπο σμήνος, ακόμη κι όταν ο συλλογικός τρόπος σκέψης, τον έκανε να αισθάνεται προβληματικός, ούτε τότε δεν τα παράτησε. Τελειοποίησε το πέταγμά του και εκείνοι που τον χλέυαζαν..εκείνοι που τον έδιωξαν από το σμήνος, απλά επειδή είχε βάλει το όνειρό του πάνω από την κοινωνική επιταγή, κάποια στιγμή τον ζήλεψαν για ό,τι είχε καταφέρει.

Και ο Ιωνάθαν, επέστρεψε. Όχι με διάθεση εκδίκησης. Αλλά με τη βαθύτερη επιθυμία, να δείξει το δρόμο. Να κάνει και τους άλλους γλάρους να καταλάβουν-όσους το επιθυμούσαν- ότι το θέμα δεν είναι να πετάς για το φαγητό. Το θέμα είναι να πετάς για τη χαρά του πετάγματος. Το θέμα είναι να κρατήσεις το όνειρό σου και να παλεύεις γι αυτό, αδιαφορώντας για τις κατευθύνσεις που σου δίνουν γλάροι, που έμαθαν να κάθονται στα βράχια, μαλώνοντας μεταξύ τους για το φαγητό. Ο γλάρος Ιωνάθαν, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το όνειρο. Ή αν το θέλετε, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το συναίσθημά του. Ή και πάλι αν το θέλετε, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το αληθινό του Είναι.

Όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε εν δυνάμει σαν το γλάρο Ιωνάθαν. Αρκεί να πιστέψουμε στο καλό που υπάρχει μέσα μας και να αναζητούμε την αλήθεια, με βάση αυτό. Στο δρόμο θα βρεθούν πολλοί γλάροι κάτω εκεί στο έδαφος που θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για το αντίθετο. Πως δηλαδή, το όνειρο δεν έχει σημασία. Πως αρκεί να εξασφαλίζεις την τροφή και τα υπόλοιπα δε μετράνε. Και είναι πολλοί αυτοί οι γλάροι. Τεράστια η πίεση που ασκούν. Αλλά καμμιά πίεση δε μπορεί να συγκριθεί, με την βαθύτερη αίσθηση, πως έχω χάσει το δρόμο μου. Πως ακολουθώ τυφλά και κάνω απλά αυτό που μου λένε. Σε όλους μας, υπάρχει ένας γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον..

Read more: enallaktikidrasi

Σχολιάστε »